Sinds half april heb ik gewerkt als oproepkracht. Op contract voor 12 uur vast, maar in de praktijk weken van ruim 36 uur. Vaak dagen van 8:00 tot 18:30. En dat heeft zijn tol geeist, ik ben totaal uit mijn ritme.

Nu ik niet meer in de gelegenheid ben om tussen de middag te slapen, zie ik mijn gezondheid met sprongen achteruit gaan. Doodmoe kom ik thuis en s'nachts slaap ik zeer onregelmatig en onrustig. Symptomen worden weer erger en mijn humeur wordt er ook niet beter op. Met inmiddels de kringen onder mijn ogen en een hoest waar een zware roker niet tegenop kan, is voor mij de lol er wel vanaf. Daarbij nog een verhuizing, loon wat niet uitbetaald wordt, roosters die niet kloppen, en een zoon die begint te protesteren omdat hij me zo weinig ziet. Onderbetaald en oververmoeid besloot ik dat het genoeg was en heb mijn contract opgezegd.

Eindelijk weer tijd voor mezelf en mijn gezin. Samen met mijn zoon zit ik op zijn kamer, terwijl we zijn playmobil uitzoeken.

""Kijk eens wat ik heb gevonden"

"Ah, die was ik kwijt, bedankt mam, je bent de beste moeder"

Na een korte stilte gaat hij verder:

"Soms zie ik andere moeders en dan denk ik, die zou ik echt niet als moeder willen hebben"

"Dan heb ik liever jou als moeder"

Ik voel me zeer gevleid, maar hij was nog niet klaar:

"Ook al ben je vaak chagerijnig en slaap je altijd"