Hallo,

Het is bij mij helemaal niet vastgesteld dat ik narcolepsie heb maar kwam hier toch op terecht omdat het verder helemaal nergens op lijkt.

Het is al lang gelden begonnen maar is een paar maanden terug op zijn ergst geweest.

Ik val regelmatig weg zo als ik het zelf noem en blijf dan gemiddeld 20 tot 30 weg en reageer helemaal nergens op achteraf kan ik soms een paar zinnen herinneren die mensen gezegd hebben maar dat is dan ook alles.

Dit beheerst uiterraard mijn leven ik ben hierdoor mijn baan kwijtgeraakt ook al had ik een vast contract, ook gebeurd het op de momenten die niet veilig zijn zoals ik een tijdje terug boven aan de trap stond en wegviel en zoals 2 weken terug ik was gewoon aan het fietsen en viel zomaar opeens weg.

 Omdat ik het niet voel aankomen kan ik mezelf eerst niet in veiligheid brengen.

Natuurlijk ben ik hier voor naar de huisarts geweest maar die zij alleen maar het is stres ik gaf aan dat ik ook erg vaak heel moe ben en snachts bijna om het uur wakker word maar dat was allemaal stres.

Ik voelde me absoluut niet serieus genomen door mijn huisarts ik heb uiteindelijk toch aangedrongen op doorverwijzing naar neuroloog maar heb echt de grootste eikel ooit getroffen.

Deze neuroloog was eigenlijk al met pensioen maar viel voor iemand in ik gaf hem een brief van mijn toen nog werkgever die had opgeschreven hoe ik reageer als ik weg ben 1o min later in het zelfde gesprek kreeg ik van hem te horen dat ik eerst maar eens een brief door iemand moest laten schrijven hoe ik reageer op zo'n moment nou je kunt je voorstellen dat ik daar erg kwaad om werd en me absoluut niet serieus genomen voelde.

Uiteindelijk heeft hij een test laten uitvoeren voor epilepsie waar niks uitkwam en zij ga maar weer naar je huisarts.

Ik weer naar mijn grote vriend maar niet heus en die zij dat ik maar eens met een psygiater moest gaan praten omdat ik nogal een naar verleden heb(mijn vader heeft aan zelfdoding gedaan)ik zij ook tegen hem dat het geen stres is juist omdat ik veel meegemaakt hebt weet ik heel goed wat ik wel voel en ik denk echt dat dat het niet is.

En nu heb ik een nieuwe afspraak bij een andere neuroloog maar ben bij voorbaad al negatief kan ik niks aan doen.

Al met al word het er echt niet makkelijker op mijn baan kwijt moet mijn toekomst uitstellen ik wil heel graag kinderen we waren er helemaal klaar voor doen we nu maar niet.

Plus het feit dat mijn huisarts tegen mij preekt dat ik mijn wereld te klein maak te beperkt omdat ik niet meer wil fietsen en autorijden ik bedoel zij hoeft alle klappen niet op te vangen.

En ik word niet serieus genomen met dit alles.

Maar goed ik leef nog en dat is het belangrijkste maar mijn strijd lust om te vechten voor een uitkomst wat ik mankeer is ondertussen wel verdwenen.

Bedankt dat ik mijn verhaal kwijt mocht het lucht op.