|
Geschreven door Bart
|
|
donderdag, 08 april 2010 14:34 |
Na 4 jaar lang ziekenhuisbezoeken, pillen, psychiaters, anti-depressiva, kalmeringsmiddelen ben ik eergisteren gediagnostiseerd met narcolepsie. Ben 38 jaar oud (laat om hiermee te worden geconfronteerd volgens de beschikbare informatie) en heb niet alle symptomen. Kataplexie bijvoorbeeld alleen bij negatieve emoties (woede, stress, maar niet bij lachen), ga niet accuut over in REM slaap en de frequenties van mijn nachtmerries vallen erg mee. Toch ben ik de laatste vier jaar volledig dooor elkaar geschud. Mijn vrouw is spaans en in 2005 verhuisden we naar Spanje. Vond een baan die ik absoluut niet leuk vind (hele dag zitten en naar nummers kijken terwijl ik een sportfanaat ben) en na wat verhuizingen vonden we ons huis. We kregen in 2008 een zoon en ondanks dat ik alles had was ik voortdurend bekaf. De hele tijd maar volhouden om iedere slaapaanval te lijf te gaan brachten mij op de rand van de afgrond. Ik dacht dat ik gek werd, ik was depressief, 5 maanden zieketeverlof en een bijna echtscheiding omdat simpelweg niet met me viel samen te leven. Bijna een opluchting toen ik eergisteren hoorde dat ik nacolepsie had en niet een psysisch probleem (in de tussentijd wel een fortuin uitgegegeven aan psychiaters). Nu sta ik echter voor het volgende probleem: Ik ben nog steeds meer dan moe en ik leid een team van 7 personen op mijn werk. Alle communicatie verloopt in het Spaans en hoewel ik mijn mannetje tegenwoodig sta, kost me dat vreselijk veel moeite. Bovendien zit ik de hele dag stil naar nummers te kijken (werk in Finance) en dat terwijl ik gek ben op sport en bewegen. Ik kan op het moment ternauwernood mijn basistaken uitvoeren maar als er ook maar iets extras, of een beetje meer stress wordt toegevoegd ga ik (vaak letterlijk) onderuit
Ik zou heel graag van lotgenoten willen weten hoe zij in het leven staan en wat voor een veranderingen narcolepsie heeft gebracht vooral ten aanzien van prioriteiten in het leven, niet zozeer hoeveel ze op een dag moeten slapen. Ik heb tot nu toe alleen maar over dit probleem in het Spaans gesproken en het doet goed me eindelijk eens een keer in het nederlands uit te drukken. Ook al heb je geen antwoord, dank voor het lezen van dit bericht.
Als je me even laat weten dat ik niet alleen ben zou me dat veel goed doen. Dank je
|
